thg

thg

Heimferðin frá Tenerife gekk bara vel og það var bara mjög gott að koma heim í snjóinn. Það var bara fínt að vera á Tenerife þessa viku sem ég var þar fyrir utan verðrið sem var heilt yfir ekki gott. Lítil sól og frekar kalt, sérstaklega á kvöldin og fyrir kuldaskræfur eins og mig er öruggara að hafa úlpuna með til að sofa í á nóttunni eða nokkrar þykkar peysur.

Þriðjudagurinn tók á móti okkur með drungalegum skýum. Ég saup hveljur þegar ég leit til himins en ákvað að vera bara fastur fyrir. Engin moll og engar kraftgöngur fyrir mig í dag.

Mér var tilkynnt það í gær að þar sem nú væru einungis nokkrir dagar eftir af ferðalaginu þá væri komið að því að láta hendur standa fram úr ermum og taka á því.

Gönguferðin á íslenska barinn á Adeje ströndinni sannfærði mig endanlega um að skoðun mín á Tenerife er rétt. Við rannsóknir mínar á þessum vinsælasta viðkomustað sólardýrkandi ísledninga er ég búinn að ganga strandveginn frá Los Christianos, yfir í Adeje og nokkra kílómetra upp frá ströndinni og ég hef passað sérstaklega vel upp á að vera ekki edrú.

Það er svolítið sérstakt að vera á Tenerife á þessum árstíma. Ekki er hægt að stóla á að sólin skíni alla daga og síðan er maður eins og unglingur innan um alla ellismellina. Ég er nokkuð viss um að ég hafi verið yngstur af fullorðna fólkinu í flugvélinni á leiðinni hingað út og meirihlutinn á hótelinu okkar er svona 80 plús.

Ég vaknaði hress og kátur fyrsta morguninn minn á Tenerfie. Svefninn hafði gengið áfallalaust fyrir sig og ég man ekki einu sinni eftir að hafa heyrt eina hrotu frá henni Öllu minni sem gengur nú oftast eins og Massey Fergusson á nóttunni.

Þá er maður kominn á þann stað sem mest er í hávegum hafður hjá flestum Íslendingum í dag. Staður dásemda og letilífs. Tenerife.

Fyrir minn smekk er flugið hingað allt of langt. Heilir fimm klukkutímar með hnén ofan í næsta sætisbaki með óæðri endann á hörðu leðursæti er nánast eins og pynting eða kannski væri nær að tala um þrekraun að láta svona yfir sig ganga.

Þar sem ég sat í Boeing þotu Icelandair á leiðinni til Orlando í Florida fór ég að rifja það upp hvenær þessi ferð var ákveðin. Það var á haustdögum 2015 sem við ákváðum að leggja það til við matarklúbbinn okkar að fara í “siglingu” um Karíbahaf.

Dagur 3

Ég sá mér til skelfingar þegar ég leit út um gluggann að það voru ský á himni. Þetta eru óveðursský, hugsaði ég með mér þar sem ég vissi hvað þetta þýddi. Það voru moll og átlett í dag. Klukkan var nú ekki nema rétt gengin í 10 og sólardýrin voru sofandi þannig að ég ákvað að læðast um á tánum til að vekja þær nú örugglega ekki.

Dagur 4

Ég rakst á þetta skilti (sem er á myndinni )þegar við komum heim úr heimsókninni til frænku Svövu í gær. Ég ætlaði varla að trúa mínum eigin augum. Það gat ekki verið satt að það væri einhver vegur hérna sem lægi þangað sem ekkert átlett væri. Hér þar sem hvert átlettið og mollið rekur annað.

Leita

Dagatal

« September 2020 »
Mán Þri Mid Fim Fös Lau Sun
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30